‹ Terug

Lieve lezer,

 

Alles is tot in de puntjes geregeld. De kinderen logeren bij opa en oma. De website van Fata Morgana in Muiden hebben we tig keer bekeken, vol spanning hebben we de foto’s, de events, de teksten in ons opgenomen. De outfits zijn uitgezocht; de voorpret alleen al voelde als een klein feest. Voor mij: een witte kanten body. Voor hem: een spannende boxershort.
 

We stappen in de auto. Mijn hele lijf trilt, mijn buik maakt salto’s. Vlinders dansen door mijn maag, en tegelijk voel ik een soort heerlijke angst. Meerdere keren zeggen we tegen elkaar dat we nog kunnen omdraaien, terug naar huis, een filmpje kijken, morgen lekker uitslapen en dan de kinderen weer ophalen. Wat doen we in godsnaam?

Maar we draaien niet om. We rijden de oprijlaan op, aan beide kanten sfeervolle verlichting. In mijn spiegel zie ik nog een auto rechtsaf slaan en ons volgen, zij gaan ook naar Fata vanavond. Mijn mond valt open: de parkeerplaats staat vol. Er staat zelfs een rij om naar binnen te komen.
 

We stappen uit. Hij grijpt mijn hand. Stoer lopen we naar de ingang, maar van binnen zijn we zo zenuwachtig dat onze monden droog aanvoelen. Wat gaat er vanavond gebeuren? Wij komen bij de balie en worden begroet door een vader en zoon die dit familie bedrijf samen runnen. “Nee, wij zijn er nog nooit geweest, nee überhaupt niet in een parenclub,” antwoorden wij.
Ze geven ons een duidelijke uitleg: waar de lockerrooms zijn, de verschillende ruimtes, de bar en, het belangrijkste, dat absoluut niemand ons mag aanraken zonder onze toestemming.

We volgen het halletje naar de kleedkamer en gaan ons omkleden. Ik trek een iets uitdagendere jurk aan, hij een chino met overhemd. Casual, maar dat ene knoopje mag openblijven; mijn jurk mag net iets korter en doorschijnender zijn dan normaal.
 

Klaar met omkleden, vinden we de bar.

“Een glaasje prosecco, alsjeblieft!” piep ik. De bartender glimlacht, dit moet ze vast vaak zien: een nerveus, braaf stel, ogen groot, letterlijk aan elkaar geplakt van spanning.

We nemen plaats op een witte loungebank. Achter ons spiegels, voor ons een dansvloer met palen. Stellen en single dames bewegen zich al ritmisch over de vloer.

Een stel loopt binnen en herkent bekenden. Ze omhelzen elkaar, een volle zoen op de mond. We weten niet wat we zien. We willen wegkijken, maar ook niets missen, dus blijven we staren.
 

“Ik moet naar de wc,” zegt mijn man.
“Ik ga mee!” roep ik, te bang om alleen te blijven, stel dat iemand ineens aan me zou zitten.

 

Liefs van mij, x